Zwolnij dokumenty to pokryte silikonem podłoża nośne stosowane do ochrony powierzchni klejących i nadawania określonych tekstur lub wykończeń materiałom na nich osadzanym — a poziom połysku papieru rozdzielającego bezpośrednio określa wygląd powierzchni produktu końcowego. Ultramatowy papier uwalniający zapewnia najbardziej płaskie i pochłaniające światło wykończenie; matowy papier antyadhezyjny zapewnia czystą powierzchnię o niskim połysku; półmatowy papier uwalniający zapewnia subtelny refleks w średnim zakresie; i półbłyszczący papier uwalniający zapewnia zauważalny połysk bez osiągania pełnego lustrzanego poziomu połysku. Wybór odpowiedniego gatunku to nie tylko decyzja estetyczna – wpływa na percepcję dotykową, siłę uwalniania kleju i jakość produktu końcowego w produkcji skór syntetycznych, etykiet, folii graficznych i produkcji kompozytów.
Papier rozdzielający to podłoże papierowe lub foliowe pokryte z jednej lub obu stron silikonowym środkiem antyadhezyjnym. Warstwa silikonowa zapobiega trwałemu wiązaniu się klejów, poliuretanów (PU), PVC lub żywic nałożonych na nią, umożliwiając czyste oddzielenie po utwardzeniu lub wyschnięciu odlanego materiału. Oprócz swojej funkcjonalnej roli uwalniającej, topografia powierzchni pokrytej silikonem jest przenoszona bezpośrednio na odlany na nią materiał, dzięki czemu papier rozdzielający jest zarówno narzędziem do teksturowania i wykańczania, jak i środkiem pomocniczym w procesie.
Poziom połysku mierzy się za pomocą miernika połysku pod standardowym kątem – zazwyczaj Geometria 60° zgodnie z ISO 2813 lub ASTM D523 — i wyrażone w jednostkach połysku (GU). Jako praktyczna skala odniesienia:
Ponieważ powierzchnia papieru zwalniającego jest przeniesione odwrotnie do odlanego materiału, matowy papier antyadhezyjny daje matowe wykończenie produktu, a półbłyszczący papier daje półbłyszczącą powierzchnię produktu. Ta zasada odwrotnej replikacji oznacza, że wybór papieru rozdzielającego jest podstawową kontrolą procesu w zakresie specyfikacji wykończenia powierzchni w produkcji folii wylewanej i skóry syntetycznej.
Ultramatowy papier antyadhezyjny zaprojektowano tak, aby zapewniał możliwie najniższy współczynnik odbicia powierzchni gotowego produktu – zazwyczaj poniżej 2 GU mierzone przy 60° . Osiągnięcie tego wymaga dokładnie kontrolowanej powłoki silikonowej nałożonej na papier bazowy o celowo mikroskopijnej chropowatości powierzchni, tworzącej mikrotopografię o gęstej teksturze, która rozprasza padające światło we wszystkich kierunkach, zamiast odbijać je lustrzanie.
Ultramatowe powierzchnie uzyskuje się zazwyczaj poprzez dodanie drobnych wypełniaczy mineralnych (krzemionki, kaolinu lub węglanu wapnia) do preparatu powłoki lub przez wytłoczenie papieru rozdzielającego o bardzo drobnej, rozproszonej teksturze przed nałożeniem silikonu. Powstała powierzchnia ma Wartość Ra (średnia chropowatość) często w zakresie od 3,0 µm do 8,0 µm w porównaniu do 0,1 µm do 0,5 µm w przypadku podkładki rozdzielającej o wysokim połysku. Ta szorstkość przerywa odbicie lustrzane i nadaje odlewowi płaski, aksamitny wygląd.
Wysoka chropowatość powierzchni ultramatowych papierów rozdzielających oznacza, że związki PU lub PVC muszą mieć wystarczającą lepkość płynięcia, aby całkowicie zwilżyć i odtworzyć drobne szczegóły tekstury. Powłoki o bardzo niskiej lepkości mogą gromadzić się nierównomiernie, podczas gdy systemy o bardzo dużej lepkości mogą nie w pełni wnikać w zagłębienia tekstury, co skutkuje nierównomierną jednorodnością połysku w całej sieci. Inżynierowie procesu zazwyczaj przeprowadzają próby reologiczne podczas przechodzenia na gatunki ultramatowe.
Papier matowy jest najpowszechniej stosowanym gatunkiem wykończeniowym w produkcji skór syntetycznych i etykiet samoprzylepnych. Z połyskiem powierzchni, zwykle w Zasięg 2–10 GU przy 60° zapewnia czyste, nieodblaskowe wykończenie, które brzmi naturalnie i dyskretnie – przypominając powierzchnię wysokiej jakości prawdziwej skóry lub papieru premium.
Papiery matowe są zbudowane na bazie papieru szklanego, superkalandrowanego (SCK), papieru kraft powlekanego polietylenem (PE kraft) lub papieru powlekanego gliną, w zależności od zastosowania. Masa powłoki silikonowej wynosi zazwyczaj 0,8 g/m² do 1,5 g/m² po stronie rozdzielającej, nakładany za pomocą rozpuszczalnikowych, bezrozpuszczalnikowych lub emulsyjnych systemów silikonowych i utwardzany termicznie lub promieniami UV. Właściwa gładkość powierzchni papieru bazowego i formuła silikonowa wspólnie decydują o ostatecznym poziomie połysku.
Półmatowy papier antyadhezyjny zajmuje środek spektrum wykończeń — tworzy powierzchnie w kolorze Zakres 10–35 GU przy 60° które mają subtelny blask, ale nie sprawiają wrażenia błyszczących. To zrównoważone wykończenie jest szczególnie cenione, gdy produkt musi wyglądać zarówno wyrafinowanie, jak i trwałość, lub gdy zastosowanie jest naprzemienne i widoczne wewnątrz i na zewnątrz.
Papiery półmatowe produkowane są poprzez dokładne zrównoważenie gładkości podłoża bazowego z kontrolowaną zawartością wypełniacza w warstwie silikonowej lub podkładowej. W przeciwieństwie do papierów ultramatowych, w których maksymalna jest szorstkość, papiery półmatowe wykorzystują gładszą bazę (często superkalandrowaną lub lekko pokrytą glinką) i umiarkowaną zawartość krzemionki w powłoce, aby uzyskać Chropowatość powierzchni Ra zazwyczaj mieści się w zakresie od 0,8 µm do 2,5 µm . Ten zakres jest wystarczająco gładki, aby uzyskać równą, lekko świetlistą powierzchnię, ale jednocześnie wystarczająco szorstki, aby uniknąć odblasków.
Półbłyszczący papier uwalniający tworzy zauważalnie odblaskową powierzchnię – zazwyczaj 35–70 GU przy 60° — co nadaje gotowym produktom polerowany, doskonały wygląd, a jednocześnie nie dorównuje całkowicie lustrzanemu wykończeniu w gatunkach o wysokim połysku. Półbłyszczące wykończenie jest powszechnie kojarzone z jakością we wszystkich kategoriach produktów, od drukowanych etykiet po akcesoria modowe.
Osiągnięcie spójnego, półpołyskowego transferu powierzchniowego wymaga bardzo gładkiego podłoża bazowego — zazwyczaj papieru mocno kalandrowanego lub laminowanego folią — z powłoką silikonową nałożoną przy ściśle kontrolowanej masie i lepkości powłoki. Chropowatość powierzchni mieści się w zakresie Ra 0,2 µm do 0,8 µm . Na tym poziomie gładkości drobne różnice w gramaturze powłoki silikonowej lub warunkach utwardzania mają widoczny wpływ na jednolitość połysku, dlatego produkcja papieru półbłyszczącego i błyszczącego wymaga ściślejszej kontroli procesu niż w przypadku gatunków matowych.
| Własność | Ultramat | Matt | Półmat | Półpołysk |
|---|---|---|---|---|
| Poziom połysku (60°) | < 2GU | 2–10 GU | 10–35 GU | 35–70 GU |
| Chropowatość powierzchni (Ra) | 3,0–8,0 µm | 1,5–3,5 µm | 0,8–2,5 µm | 0,2–0,8 µm |
| Efekt wizualny na produkcie | Płaski, aksamitny, antyrefleksyjny | Czysty, naturalny, o niskim połysku | Subtelna jasność | Widoczny połysk, wypolerowany |
| Wyczucie dotyku | Miękkie, suche, premium | Gładki, naturalny | Gładka, lekko śliska | Gładka, błyszcząca dłoń |
| Zapotrzebowanie na kontrolę procesu | Umiarkowane | Umiarkowane | Umiarkowane–High | Wysoka |
| Typowe branże | Motoryzacja, luksusowa moda | Etykiety, odzież, medycyna | Artykuły sportowe, podłogi | Moda, opakowania, dekoracje |
Poza estetyką, stopień połysku ma wymierny wpływ na siłę uwalniania – siłę odrywania wymaganą do oddzielenia utwardzonego lub wysuszonego materiału od papieru rozdzielającego. Zależność ta wynika z powierzchni styku pomiędzy klejem lub folią laną a powierzchnią rozdzielającą: gładsza (o większym połysku) powierzchnia ma większą powierzchnię styku na jednostkę powierzchni pozornej, zwiększając adhezję molekularną i dlatego wymaga nieco większej siły odrywania.
W praktyce ultramatowe papiery rozdzielające zazwyczaj wykazują o 10–25% niższą siłę rozdzielającą niż papiery półbłyszczące o równoważnym składzie chemicznym silikonu przy tym samym systemie klejenia, ponieważ szorstka powierzchnia zmniejsza rzeczywistą powierzchnię styku. W przypadku szybkiego wydawania etykiet lub zautomatyzowanych procesów odklejania i nakładania ta różnica w sile uwalniania jest znaczącym parametrem procesu — niższa siła uwalniania zmniejsza ryzyko odkształcenia etykiety lub rozerwania kleju podczas dozowania.
Określając klasę papieru zwalniającego dla nowego zastosowania, należy ocenić następujące czynniki: